Telefooncel

Geluid van een telefooncel met druktoetsen
Vista-kmixdocked.png
(download·info)
Telefooncel Haarlem.jpg
Nederlandse KPN-telefooncel op de Grote Markt in Haarlem
Telefooncel Porcheresse.JPG
Belgische telefooncel van Belgacom in Porcheresse, Luxemburg
Telefooncel - Buitenhof.JPG
Telefooncel van de PTT ontworpen door Leendert van der Vlugt
Telfort-NS-Meppel.jpg
Telefooncel van Telfort
Big and small red phonebox.jpg
Telefooncel Schiphol.jpg
Moderne 6-in-1 telefooncel op Schiphol
BeijingTelephoneBooth.jpg
Telefooncel in Peking

Een telefooncel of telefoonhokje (Vlaanderen) is een kleine, meer of minder afgesloten ruimte met veel glas op een publieke plaats, waarin een telefoontoestel voor algemeen gebruik is gemonteerd. Ze staan daarom meestal op stations en andere centrale plaatsen, zoals marktpleinen en hotels. In sommige (internationale) treinen en op veerponten zijn eveneens telefooncellen te vinden.

In het Verenigd Koninkrijk werden de rode Britse telefooncellen iconisch. In 1980 waren er meer dan 73.000 exemplaren in het land actief.

In Nederland beheert KPN de openbare telefoon. Telfort heeft vanaf 1999 t/m 2008 ook telefooncellen en -palen gehad op NS-stations. Inmiddels zijn deze allemaal verwijderd. Door de komst van de mobiele telefoon, en eerder al door het opheffen van muntinworp, is het gebruik van telefooncellen sterk verminderd. Vanaf 2011 heeft KPN alleen nog telefooncellen op luchthaven Schiphol, de overige openbare telefooncellen worden door RBL telecom geëxploiteerd.[1] Medio 2015 waren er nog 440 telefooncellen in 64 verschillende gemeenten in Nederland operationeel.[2]

In België werden de telefooncellen door Belgacom – en zijn voorganger RTT – sinds 1932 beheerd. In 1997 waren er 18.000 telefoonhokjes in België. De laatste Belgische telefooncel werd symbolisch verwijderd op 1 juni 2015.[3] De opkomst van de mobiele telefonie en het schrappen van de wettelijke verplichting – in 2013 – liggen mee aan de basis tot het verdwijnen ervan.

Op sommige plaatsen, vooral in de horeca, treft men een telefoon met muntinworp aan. Deze toestellen worden niet beheerd door het telefoonbedrijf maar door de café- of restauranthouder. Hij stelt zelf het gesprekstarief vast en heeft zelf de sleutel van de geldlade. Ook deze toestellen ziet men door de opkomst van de mobiele telefoon steeds minder.