Audiologie | standaard onderzoek
English: Audiology

Standaard onderzoek

Audiologie wordt vooral gebruikt om de aard en omvang van een gehoorverlies te bepalen; over het algemeen gebeurt dat met een toonaudiogram, waarbij de gehoordrempel wordt vastgesteld. Een audiogram is een grafiek waarin de gehoordrempel in dB als functie van de geluidsfrequentie wordt zichtbaar gemaakt. Het audiogram geeft aan hoeveel iemands gehoor afwijkt van de normale waarde.

Het onderzoek wordt uitgevoerd voor elk oor afzonderlijk. De persoon waarvan het gehoor wordt getest krijgt via een hoofdtelefoon geluiden te horen van een zuivere toon, meestal in stappen van telkens een octaaf. Telkens als hij of zij iets gehoord heeft moet er op een knop gedrukt worden. Hierbij zijn een stille omgeving, bewuste medewerking en concentratie van de te testen persoon noodzakelijk. Vooral het horen van zeer zachte tonen vergt inspanning. Tijdens het onderzoek worden meestal ook enkele "vals positieve" opdrachten gegeven, om te voorkomen dat de proefpersoon "zich beter voordoet". Bij alle verschillende toonhoogten wordt de ondergrens van het gehoor bepaald, dat wil zeggen de minimale sterkte om het geluid te horen.

Dit onderzoek wordt meestal uitgevoerd in een speciale cabine, die ervoor zorgt dat geluiden van buitenaf volledig gedempt worden. Anders is het voor de proefpersoon niet mogelijk de zachtste geluiden goed te onderscheiden. De cabine ziet er ongeveer uit als een telefooncel, met daarin een stoel, en een koptelefoon. In de leuning van de stoel zit dan een knopje om op te drukken. Buiten de cabine zit de audiologisch assistent, die de tonen aan- en uitzet.

Daarnaast zijn er aanvullende audiologische testen om specifiekere informatie over de aard van het gehoorverlies te verkrijgen. De meest toegepaste testen zijn tympanometrie, otoakoestische emissies en brainstem evoked respons audiometry. Tympanometrie toont aan of het probleem zich lokaliseert in het middenoor. Door middel van het aanbieden van een geluid terwijl een drukswijziging plaatsvindt door middel van een drukpomp in de meetprobe kan men aantonen of er mogelijk een onderdruk in het middenoor of een niet goed beweeglijk trommelvlies is. Door middel van het meten van otoakoestische emissies (OAE’s) zal men de functie van de inwendige haarcellen in de cochlea, ook wel slakkenhuis genoemd, kunnen evalueren. Met Brainstem Evoked Respons Audiometry (BERA of ABR) is het mogelijk, door middel van het kleven van elektroden op de patiënt, elektrofysiologische wijzigingen op te meten tot het geluid aankomt in de hersenstam. Hierdoor kan een gehoorverlies ten hoogte van de gehoorzenuw of hersenstam gedetecteerd worden.

Voor het testen van het evenwicht wordt elektronystagmografie of videonystagmografie toegepast. Belangrijke testen zijn de pendeltest, calorische test en Dix Hallpike manoeuvre voor het detecteren van een evenwichtsstoornis.